Monday, June 17, 2013

The Hands of the Blacks by Luis Bernardo Honwana

I don’t remember now how we got on to the subject, but one day, Teacher said that the palms of the Blacks’ hands were much lighter than the rest of their bodies. This is because only a few centuries ago, they walked around with them like wild animals, so their palms weren’t exposed to the sun, which made the rest of their bodies darker. I thought of this when Father Christiano told us after catechism that we were absolutely hopeless, and that even the pygmies were better than us, and he went back to this thing about their hands being lighter, and said it was like that because they always went about with their hands folded together, praying in secret. I thought this was so funny, this thing of the Blacks’ hands being lighter, that you should just see me now. I do not let go of anyone, whoever they are, until they tell me why they think that the palms of the Blacks’ hands are lighter. Doña Dores, for instance, told me that God made Blacks’ hands lighter so they would not dirty the food they made for their masters, or anything else they were ordered to do that had to be kept clean.
           
Señor Antunes, the Coca-Cola man, who only comes to the village now and again when all the Cokes in the cantinas have been sold, said it was a lot of baloney. Of course, I do not know if it was really such, but he assured me, it was. After that I said, “All right, it was baloney,” and then he told me what he knew about this thing of the Blacks’ hands. It was like this: “Long ago, many years ago, God the Father, Jesus Christ, the Virgin Mary, St. Peter, many other saints, all the angels that were in Heaven, and some of the people who had died and gone to Heaven—they all had a meeting and decided to create the Blacks. Do you know how? They got hold of some clay and pressed it into some second-hand molds and baked the clay of creatures, which they took from the heavenly kilns. Because they were in a hurry and there was no room next to the fire, they hung them in the chimneys. Smoke, smoke, smoke—and there you have them, black as coals. And now, do you want to know why their hands stayed white? Well, didn’t they have to hold on while their clay baked?”
           
When he told me this, Señor Antunes and the other men who were around us were very pleased and they all burst out laughing. That very same day, Señor Frias told me that everything i had heard from them there had been just one big pack of lies. Really and truly, what he knew about the Blacks’ hands was right—that God finished men and told them to bathe in a lake in Heaven. After bathing, the people were nice and white. The Blacks, well. They were made very early in the morning and at this hour, the water in the lake was very cold, so they only wet the palms of their hands and the soles of their feet before dressing and coming to the world.
           
But i read in a book that happened to mention the story, that the Blacks have hands lighter like this because they spent their lives bent over, gathering the white cotton of Virginia and i dont know where else. Of course, Doña Estefania did not agree when i told her this. According to her, it is only because their hands became bleached with all that washing.
           
Well, i do not know what to think about all this but the truth is that however calloused and cracked they may be, Black hands are always lighter than the rest of him. And that’s that!
           
My mother is the only one who must be right about this question of a Black’s hands being lighter than the rest of his body. On the day that we were talking about it, i was telling her what i already knew about the question, and she could not stop laughing. When i was talking, she did not tell me at once what she thought about all this and she only talked when she was sure that i wouldn’t get tired of bothering her about it. And even then,  she was crying and clutching herself around the stomach like someone who had laughed so much that it was quite unbearable. What she said was more or less this:
           
“God made Blacks because they had to be. They had to be, my son. He thought they really had to be. Afterwards, He regretted having made them because other men laughed at them and took away their homes and put them to serve as slaves and not much better. But because He couldn’t make them all white, for those who were used to seeing them black would complain, He made it so that the palms of their hands would be exactly like the palms of the hands of other men. And do you know why that was? Well, listen: it was to show that what men do is only the work of men... that what men do is done by hands that are the same—hands of people. How, if they had any sense, would know that before anything else they are men. He must have been thinking of this when He made the hands of those men who thank God they are not black!”
           

After telling me all this, my mother kissed my hands. As i ran off to the yard to play ball, i thought that i had never seen a person cry so much as my mother did then.


Note: This is not my property.

Alamat ng Baguio

Sa isang nayon sa Baguio na kung tawagin ay Suyuk, naninirahan ang mga Igorot na pinamumunuan ni Kunto. Si Kunto ay bata pa ngunit siya ang pinakama-lakas at pinakamatapang sa kanilang nayon kaya siya ang ginawang puno ng matatandang pantas.
Ang mga naninirahan sa nayong ito ay namumuhay nang tahimik . Maibigin sila sa kapwa at may takot sila sa kanilang bathala. Taun-taon ay nagdaraos sila ng caᾗao bilang parangal sa kanilang mga anito. Noong panahong iyon, ang mga Igorot ay naniniwala sa iba’t ibang anito. 
Kung nagdaraos sila ng caᾗao ay lingguhan ang kanilang handa. Nagpapatay sila ng baboy na iniaalay sa kanilang bathala. Nagsasayawan at nagkakantahan sila.
Isang araw ay nagtungo si Kunto sa gubat upang mamana. Hindi pa siya lubhang nakalalayo nang nakakita siya ng isang uwak. Nakatayo ito sa isang landas na kanyang tinutunton. Karaniwang ang mga ibon sa gubat ay maiilap ngunit ang ibong ito ay kaiba.
Lumakad si Kunto palapit sa ibon ngunit hindi ito tuminag sa pagkakatayo sa gitna ng landas. Nang may iisang dipa na lamang siya mula sa ibon, bigla siyang napatigil.
Tinitigan siyang mainam ng ibon at saka tumango nang tatlong ulit bago lumipad. Matagal na natigilan si Kunto . Bagamat siya’y malakas at matapang, sinagilahan siya ng takot. Hindi niya mawari kung ano ang ibig sabihin ng kanyang nakita.
Hindi na niya ipinagpatuloy ang kanyang pamamana. Siya’y bumalik sa nayon at nakipagkita sa matatandang pantas. Anang isang matanda, “ Marahil ang ibong iyon ay ang sugo ng ating bathala. Ipinaaalaala sa atin na dapat tayong magdaos ng caᾗao.”
Kung gayon, ngayon din ay magdaraos tayo ng caᾗao,” ang pasiya ni Kunto.
Ipinagbigay-alam sa lahat ang caᾗao na gagawin. Lahat ng mamamayan ay kumilos upang ipagdiwang ito sa isang altar sa isang bundok-bundukan. Ang mga babae naman ay naghanda ng masasarap na pagkain.
Nang ang lahat ay nakahanda na, ang mga lalaki ay humuli ng isang baboy. Ang baboy na ito ay siyang iaalay sa kanilang bathala upang mapawi ang galit, kung ito man ay nagagalit sa kanila.
Inilagay ang baboy sa altar na ginawa nila sa itaas ng bundok-bundukan. Anong laking himala ang nangyari! Nakita nilang ang baboy ay napalitan ng isang pagkatanda-tandang lalaki! Ang mukha ay kulay- lupa na sa katandaan at halos hindi na siya makaupo sa kahinaan.Ang mga tao ay natigilan. Nanlaki ang mga mata sa kanilang nakita. Sila’y natakot.
Maya-maya’y nagsalita ang matanda at nagwika nang ganito: “Mga anak magsilapit kayo. Huwag kayong matakot. Dahil sa kayo’y mabuti at may loob sa inyong bathala, gagantimpalaan ko ang inyong kabutihan. Lamang ay sundin ninyo ang lahat ng aking ipagbilin.
“Kumuha kayo ng isang tasang kanin at ilagay ninyo rito sa aking tabi. Pagkatapos sukluban ninyo ako ng isang malaking palayok. Ipagpatuloy ninyo ang inyong caᾗao. Pagkalipas ng tatlong araw, bumalik kayo rito sa pook na ito.
Makikita niyo ang isang punungkahoy, na kahit minsan sa buhay ninyo ay hindi pa ninyo nakikita o makikita magpakailanman. Ang bunga,dahon, at sanga ay maaari ninyong kunin ngunit ang katawan ay huwag ninyong gagalawin. Huwag na huwag ninyong tatagain ang katawan nito.”
Tinupad naman ng mga tao ang ipinagbilin ng matanda.Ipinagpatuloy nila ang kanilang pista. Pagkaraan ng tatlong araw, bumalik sila sa pook na pinag-iwanan sa matanda. Itinaas nila ang palayok at gaya ng sinabi ng matanda, nakita nila ang isang punungkahoy na maliit. Kumikislap ito sa liwanag ng araw-lantay na ginto mula sa ugat hanggang sa kaliit-liitang dahon.
Nagsigawan ang mga tao sa laki ng galak. Si Kunto ang kauna-unahang lumapit sa punungkahoy at pumitas ng isang dahon. Pagkapitas sa dahon ay nagkaroon kaagad ng kapalit ito kayat nag-ibayo ang tuwa sa mga tao. Bawat isa ay pumitas ng dahon.
Sa loob ng maikling panahon, yumaman ang mga taga-Suyuk.Ang dati nilang matahimik na pamumuhay ay napalitan ng pag-iimbutan at inggitan. Ang punungkahoy naman ay patuloy sa pagtaas hanggang sa ang mga dulo nito’y hindi na maabot ng tingin ng mga tao.
Isang araw, anang isang mamamayan, “kay taas-taas na at hindi na natin maabot ang bunga o dahon ng punong-ginto. Mabuti pa ay pagputul-putulin na natin ang mga sanga at dahon nito. Ang puno ay paghahati-hatian natin.”
Kinuha ng mga lalaki ang kanilang mga itak at palakol. Ang iba ay kumuha ng mga sibat. Tinaga nila nang tinaga ang puno at binungkal ang lupa upang lumuwag ang mga ugat.Nang malapit nang mabuwal ang punungkahoy ay kumidlat nang ubod-talim. Kumulog nang ubos-lakas at parang pinagsaklob ang lupa at langit.
Ang punungkahoy ay nabuwal. Nayanig ang lupa at bumuka sa lugar na kinabagsakan ng puno. Isang tinig ang narinig ng mga tao. “ Kayo ay binigyan ng gantimpala sa inyong kabutihan. Ang punong-ginto upang maging mariwasa ang inyong pamumuhay. Sa halip na kayo’y higit na mag-ibigan , kasakiman ang naghari sa inyong mga puso. Hindi ninyo sinunod ang aking ipinagbilin na huwag ninyong sasaktan ang puno. Sa tuwi-tuwina ay inyong nanaisin ang gintong iyan.”
At pagkasabi ng mga katagang ito, sa harap ng mga tao sa Suyuk, ang puno ay nilulon na ng lupang kinabuwalan. Mula nga noon, nagkaroon na ng minang ginto sa Baguio at nakukuha lamang ito sa pamamagitan ng paghukay sa lupa.

Thursday, January 24, 2013

Banggaan!

Papalapit na ang halalan. Tumitindi na rin ang banggaan ng mabibigat na pulitiko. Isang malaking halimbawa sa mga banggaang ito ang banggang Villafuerte kung saan ang magkakalaban ay... Mag-ama at maglolo.

"Sa Pilipinas lang mo lang ito makikita," ika nga ng ibang tao. Dito ka lang kasi makakasaksi ng pamilyang sa halip na magka-isa ay magkakalaban pa. Papainit ng papainit at patindi ng patindi ang sagupaan ng tatakbong gobernador na sina Luis Villafuerte, at Miguel Villafuerte at ng tatakbong kinatawan na si L-Ray Villafuerte.

Maraming mamamayan ang nagtatanong kung bakit sila nagsasagupaan. Marami din ang nagsasabi na hindi sila nagiging magandang huwaran sa iba.

Tama ba na ang kanilang ginagawa? Makakatulong ba ito sa bansa o magpapalala ng ating kalagayan?

Marami-rami na rin ang naitulong nila sa Camarines Sur. Mga pabahay, mga pagpapaayos ng paaralan, at iba pang proyekto. Ngunit, lahat ng ito ay walang silbi kung walang mga taong magtutulong-tulong para ito ay mabuo. Wala rin ito kung walang isang diwa na nagkakaisa.

Heto ngayon ang hamon sa mag-aama at maglolo. Alin ang mas makabubuti sa bansa, ang pagkakaisa o ang pagwawatak-watak? Ngayon, sino ang dapat manguno sa inyo? Sino ang tama? Ang mali? Magkaisa tayo at simulan natin sa ating pamilya, dahil ang progreso ay nagsisimula sa pagkakaisa.

Mga Villafuerte, paano kayo magiging huwaran?

Wednesday, January 23, 2013

Takdang Aralin: Filipino

"Binigyan tayo ng Diyos ng bibig para makapagsalita at utak para makapag-isip."

Madalas ko itong naririnig sa aking mga magulang o kung minsan nga ay ng ating mga magulang. Marahil siguro ay sinasabi nila sa atin ito sa atin upang iparating na lahat ng bagay ay may silbi. Siguro rin ay para sabihin na gamitin natin ang mga bagay na ibinigay sa atin ng Diyos, sa tamang paraan.

Tama naman sila. May bibig tayo para makapagsalita. Aminin na natin na minsan ay ginagamit natin ang ating bibig sa maling paraan o minsan naman ay hindi natin ito ginagamit. Naranasan niyo na ba na tinatanong ka ng iyong guro at hindi ka nakapagsalita? O kaya nama'y nakikipagkuwentuhan ka sa iyong mga kaibigan sa napakalakas na boses? Madalas mangyari ito. Baliktad hindi ba? Dapat ay ipahayag natin ang ating mga saloobin  at opinyon sa tamang boses o paraan at kapag nakikipagkuwentuhan naman ay yung sapat na boses lang. 

Isa pa sa mga sinasabi ng ating mga magulang ang linyang "Ang utak ay para sa pag-iisip". Tama na naman uli sila. Sabi nga sa isang biro, "Kapag ang utak hindi gamit, mahal ito kapag ibinenta." Oo nga. Minsan ay nag-iisip tayo ng mga masasamang bagay tungkol sa ibang tao ngunit hindi rin natin naiisip na mali ito. Sa halip na mag-isip tayo ng masasamang bagay, bakit kaya ay hindi natin ito igugol sa pag-iisip ng mga bagay na makatutulong sa sarili mo, sa iba at sa mundo. Sa ganoong paraan, ay nagagamit ang utak sa wastong paraan.

Ito na ang katotohanan, na ang lahat ng bagay ay may silbi. Maliit man o malaki, may tamang paraan ng paggamit nito. Isali na natin ang utak at bibig na mahalaga kaninuman. Gamitin natin ito ng wasto, para makatulong sa iba at sa sarili mo.

Friday, August 24, 2012

Sec. Jesse Robredo, You're the Man!

According to the news I have heard about DILG Secretary Jesse Robredo, he had done so many things that contributed to a great change not only in the city of Naga where he served as a former Mayor, but to the whole Philippines.

It was indeed true... He had done many projects that made Naga a first class city from being a third class city. And for the Philippines, PNoy appointed him as the DILG secretary where he made more projects for the progress of our country.

And now where is he? We only appreciated his deeds after he died. Right?

I always ask myself, "Why do the other people appreciate the best deed of another people right only after he died or after he was gone?" For me, that hurts. Same thing happened to Ninoy, Cory, and now Sec. Jesse. But now we should learn. 

Sec. Jesse's death is just for nothing! 

It is for us to learn true lessons in life. Not only being generous, helpful, kind, and responsible but also being understanding to others. See? Even after his death he contributed something. And those are lessons.

We should thank Sec. Jesse for what he gave and contributed to our country. What I mean is...

THANK YOU DILG SECRETARY JESSE ROBREDO, YOU'RE THE MAN!

Friday, August 10, 2012

The E-mail


 BCC
BCC or Blind Carbon Copy is a copy of an email message sent to a recipient whose email address does not appear in the message. This is in contrast to To and CC recipients, whose addresses do appear in the respective header lines. Every recipient of the message can see all the To and CC recipients, but does not know about BCC recipients.

CC 
It stands for carbon copy but now, in the modern world it can also stand for 'courtesy copy'. It's the second copy which would have been sent to people who were less important, often for information only.

Parts of an e-mail 

Headers

The message headers contain information concerning the sender and recipients. The exact content of mail headers can vary depending on the email system that generated the message. Generally, headers contain the following information:
  • Subject. Subject is a description of the topic of the message and displays in most email systems that list email messages individually. A subject line could be something like "2007 company mission statement" or, if your spam filtering application is too lenient, "Lose weight fast!!! Ask me how."
  • Sender (From). This is the senders Internet email address. It is usually presumed to be the same as the Reply-to address, unless a different one is provided.
  • Date and time received (On). The time the message was received.
  • Reply-to. This is the Internet email address that will become the recipient of your reply if you click the Reply button.
  • Recipient (To:). First/last name of email recipient, as configured by the sender.
  • Recipient email address. The Internet mail address of the recipient, or where the message was actually sent.

Body

The body of a message contains text that is the actual content, such as "Employees who are eligible for the new health care program should contact their supervisors by next Friday if they want to switch."  The message body also may include signatures or automatically generated text that is inserted by the sender's email system.

Attachments

Attachments are optional and include any separate files that may be part of the message.

Rules in sending good e-mails
1. Be concise and be to the point.
2. Answer the questions that have sense and delete those unnecessary ones.
3. Use proper spelling, grammar and punctuations.
4. Do not attach unecessary files and use proper structure and layout
5. Do not write in all CAPS.